Gelukkig dat ik net gedoucht had en dus wakker was, toen ik met verbazing luisterende getuige was van de ordinaire ruzie tussen Jean-Marie Dedecker en Wim Schamp op MNM. Voor wie het nog niet hoorde of las:  de Leuvense reclameman Wim Schamp wil Lijst Dedecker verbieden om nog langer gebruik te maken van de naam en het logo van de partij. Schamp, die het logo en de naam net na de verkiezingen van 2007 onder eigen naam deponeerde, wil ze per opbod verkopen voor het goede doel.

Wat was er nu eigenlijk gebeurd? In het kort en voor zover ik de puzzelstukken juist in elkaar gepast heb, was de aanleiding een dispuut net voor de verkiezingen van 2007 over de campagne die Schamp had bedacht voor Lijst Dedecker. Hij had namelijk een parodie op stripfiguur Lucky Luke gemaakt, blijkbaar zonder vooraf te checken of dit auteursrechterlijk wel kon. Daarop werd Dedecker gedagvaard door de weduwe van tekenaar Morris. Op dat moment kwam het tot een breuk tussen beide terwijl een bepaald bedrag dat nog openstond voor het geleverde werk van Schamp niet of ten dele betaald was. Op 18 juni (en dus 8 dagen na de verkiezingen voor Kamer en Senaat) werd op naam van Cosi NV (de firma van Schamp) het depot neergelegd voor de naam en het logo van Lijst Dedecker.

Een opwerpende maag en een plaatsvervangende gène had zich meester gemaakt van mij. Het beeld van communicatie- en consultingbureaus werd door onze “collega”, dhr. Schamp flink door de modder gehaald. Een beeld van een haai, die zich met wijd opengesperde mond op een geldkoffer werpt, flitst spontaan door mijn hoofd. Ongeacht of Dedecker nu een moeilijke of zeer moeilijke klant is om voor te werken: dit doe je dus niet in ons vak! Dit is  zowat het allerlaagste wat een “communicatiespecialist” kan doen. Vergelijk het met omkoping in het voetbal of dopinggebruik in het wielrennen … je zet je collega’s publiekelijk te kakken. Dus mr. Schamp, één goede raad: neem een sabbitical, ga je dochter promoten, maar blijf a.u.b. van ons vak af. Mijn collega’s en ikzelf zullen u dankbaar zijn.

P.S. Zou Wim al zijn diensten aangeboden hebben bij de SLP van Geert Lambert? Mmmm …

Wat kunnen we eigenlijk leren op marketinggebied van deze openstapeling van blunders? Veel denk ik

• Werk met een professioneel communicatiebureau: bij de métier en correctheid van Wim Schamp, die ondertussen zowat alle partijen afgeschuimd heeft om zijn diensten aan te bieden en er blijkbaar steeds nog in slaagt ook, stel ik me al veel langer vragen.  Zelfs wanneer je een dispuut met een klant zou hebben, getuigt het toch van een fundamenteel gebrek aan beroepsernst en een zekere voorbedachtheid om een logo, waarvoor deze klant je de opdracht heeft gegeven om dit te ontwerpen, zelf te gaan deponeren.
• Wanneer je niet vertrouwd bent met marketing en communicatie, laat u dan bijstaan door meer ervaren interne of externe mensen. Op die manier zou nooit een dergelijke campagne gelanceerd kunnen worden zonder dat de check op het gebruik van dergelijke inhoud gebeurd is én op papier staat. Ook het overeenkomen van de eigendomsoverdracht van een naam en logo hoort tot de standaardgegevens van een dergelijke briefing en zou altijd ter sprake gekomen zijn in de onderhandeling.
• Dedecker gaat dus ervan uit dat het deponeren van een gecreëerd “merk” automatisch verbonden is aan het geven van een opdracht tot naamscreatie. Neen, dat is niet het geval. Maar het is wel de eerste reflex die een communicatieman moet hebben om deze vraag aan de klant te stellen. Een duidelijke en volledige briefing van de klant en het stellen van de juiste vragen van zijn communicatiepartner voorkomen dergelijke blunders (hoewel ik nogmaals het vermoeden van voorbedachtheid naar voor schuif!).