En de logische winnaar is …

boxingHet conflict tussen producent Unilever en winkelketen Delhaize is na wekenlange gevechten op het scherp van de snee eindelijk voorbij. Volgens ingewijden is het overduidelijk dat uiteindelijk Unilever heeft moeten inbinden, ondanks dat ze dat initieel helemaal niet van plan waren. Integendeel, in de wandelgangen kon je duidelijk horen dat ze bij Unilever niet echt wakker lagen van die “kleine”  Belgische distributeur. Zeker wanneer men zag dat andere Belgische distributeurs niet geneigd waren om zich te mengen in het debat.

De oplossing voor het conflict lijkt in een stroomversnelling te zijn gekomen wanneer supermarktketens uit andere Europese landen ook de bui zagen hangen. Daarom is blijkbaar vanuit verschillende (Europese) hoeken zware druk uitgeoefend op Unilever om in te binden, wat waarschijnlijk ook wel gebeurd zal zijn. Vanuit officiële bronnen, noch bij Unilever, noch bij Delhaize, wordt hierover met geen woord gerept.  Deze hetze bewijst nog maar eens waar de macht in de keten ligt (de consument gemakkelijkshalve even terzijde gelaten): bij de distributie, niet bij de fabrikant.  Het is raar dat een gigant zoals Unilever dit (nog steeds) niet beseft en ze er op deze manier met scha en schande moet achterkomen.

Gaat dit alles geen (blijvende) letsels veroorzaken? Waarschijnlijk niet, alleen is de manier waarop de oorlog tot een einde gekomen is geen happy end te noemen. Het zijn niet de vredesgesprekken die geleid hebben tot het staakt-het-vuren, het “akkoord” is er onder druk gekomen. En druk is nooit een goede drijfveer geweest in oorlogen.  Hopelijk beseffen beide kampen dat ze elkaar nodig hebben: merkfabrikanten hebben retailers nodig, net zoals retailers sterke merken nodig hebben.